Nasza flora
Zwierzęta dookoła nas

Tchórz stepowy

21 września 2010

3Tchórz stepowy to kolejny przedstawiciel ssaków występujących na terenie Europy, w tym także i w naszym kraju. W Polsce objęty jest ścisłą ochroną. W skali globalnej nie jest gatunkiem, któremu grozi wyginięcie. Jest reprezentantem rodziny łasicowatych. Zaliczany jest do drapieżników. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Jego futro charakteryzuje się żółtym kolorem, natomiast ogon oraz łapy posiadają ubarwienie brązowo-czarne. Od tchórza zwyczajnego różni się między innymi tym, że po pierwsze – jest mniejszy, a po drugie – jaśniejszy. Jeżeli chodzi o środowisko życia, preferuje obszary otwarte. Mieszka w norach. Wykopuje je sam, ewentualnie zamieszkuje te pozostawione przez susły albo chomiki. Tchórz stepowy jest typowym mięsożercą. Na polowanie wyrusza o zmierzchu oraz porą nocną. Odznacza się tym, że potrafi bardzo dobrze pływać oraz nurkować. Obecnie wyszczególnia się siedem podgatunków tego ssaka. Szczur wędrowny jest zwierzęciem bardzo rozpowszechnionym i pospolitym na kontynencie europejskim, ale nie tylko tutaj. Jest gryzoniem reprezentującym rodzinę myszowatych. W Europie pojawił się najprawdopodobniej w pierwszej połowie osiemnastego stulecia. Generalnie rzecz biorąc, jego ojczyzną jest Azja – a mówiąc precyzyjniej, jej południowo-wschodnia część. Długość ciała dorosłego osobnika – nie wliczając w to ogona – mieści się w przedziale od dziewiętnastu do trzydziestu centymetrów. Ogon z kolei liczyć sobie może od trzynastu do dwudziestu trzech centymetrów. Masa ciała tego ssaka także jest zróżnicowana, a mieści się w przedziale od dwustu czterdziestu gramów do pięciuset pięćdziesięciu. Ciało jest krępej budowy. Wbrew powszechnie panującym opiniom, nie jest to zwierzę atakujące człowieka – wręcz przeciwnie, ludzi się boi i na ich widok ucieka. Atakuje jedynie w takiej sytuacji, kiedy naprawdę nie ma dokąd uciec i w ten sposób się broni. Roznosi także bardzo wiele groźnych chorób.

Kategorie: Ssaki | Tagi: , , , , , , ,

Brzęczka

20 sierpnia 2010

2Brzęczka to jeszcze jeden ptak, jaki w warunkach naturalnych występuje na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju, gdzie jest objęty ścisłą ochroną. Jest przedstawicielem rodziny o nazwie Megaluridae, ale warto w tym miejscu nadmienić, że wcześniej sklasyfikowany był w rodzinie pokrzewkowatych. W przypadku tego gatunku brak jest dymorfizmu płciowego. Długość ciała dorosłego osobnika oscyluje w granicach piętnastu centymetrów, jeżeli natomiast chodzi o wagę, to jest to około szesnastu gramów. Ptak ten najchętniej występuje na takich obszarach, gdzie są obecne zbiorniki wodne. Chętnie skrywa się w zaroślach oraz w trzcinowiskach. Zaliczany jest do ptaków śpiewających. Jego śpiew charakteryzuje się między innymi tym, że jest szybki oraz dość głośny, ale jednocześnie również jednostajny. Najczęściej śpiew tego ptaka usłyszeć można w trzcinach w porze nocnej. Podstawę jego pożywienia stanowią owady, a także ich larwy, ponadto nie pogardzi również ślimakami, a ponadto i pajęczakami. Wiewiórka pospolita jest ssakiem występującym na terenie kontynentu europejskiego, w tym także i naszego kraju, gdzie objęta jest ochroną. Nie mniej jednak w skali globalnej nie jest to gatunek, któremu zagraża wyginięcie. Jest gryzoniem należącym do rodziny wiewiórkowatych. Określana jest mianem wiewiórki rudej. Długość ciała dorosłego osobnika – bez wliczania w to ogona – mieści się w przedziale pomiędzy dziewiętnastoma a dwudziestoma trzema centymetrami. Ogon z kolei liczy sobie przeciętnie od piętnastu do dwudziestu centymetrów. Futro tego nadrzewnego zwierzęcia posiada bardzo charakterystyczną, rudą barwę, ogon zaś jest puszysty. Jeśli chodzi o środowisko występowania, ssak ten spotykany jest w lasach iglastych oraz liściastych, a także bardzo często w parkach. Wiewiórki te gromadzą w dziuplach swoje zapasy. Podstawę jej pożywienia stanowią grzyby, nasiona, owoce oraz pędy, aczkolwiek nie pogardzi także owadami oraz ptasimi jajami czy nawet pisklakami. Dożywa zwykle około pięciu lat.

Kategorie: Ptaki | Tagi: , , , , , ,

Gronostaj i dzik

2 lipca 2010

9Gronostaj to kolejny z rozlicznych ssaków, jakie w naturalnych warunkach występują na kontynencie europejskim, w tym także i na terenie naszego kraju, gdzie podlega ścisłej ochronie. W skali globalnej jednakże gatunek ten nie jest póki co zagrożony wyginięciem. Jest to przedstawiciel rodziny łasicowatych. Zaliczany jest do ssaków drapieżnych. Długość ciała dorosłego osobnika – nie licząc ogona – osiąga przeciętnie około trzydziestu centymetrów. Sam ogon z kolei mierzy od jedenastu centymetrów do piętnastu. Masa ciała wynosi maksymalnie niespełna pół kilograma. Podstawę pożywienia tego zwierzęcia stanowią mięczaki, kręgowce oraz owady – oczywiście, niezbyt duże. Wyjątkiem jest pora zimowa, kiedy głód doskwiera zwierzętom najbardziej. Wówczas gronostaj jest zdolny do zaatakowania zwierzęcia przewyższającego go gabarytami, jak dla przykładu zająca. W chwili obecnej wyszczególnić można aż przeszło trzydzieści podgatunków tego zwierzęcia. Na polowanie gronostaj wyrusza zazwyczaj porą nocną. Dzik to jeszcze jeden ze ssaków zamieszkujących kontynent europejski. Żyje również i w naszym kraju, gdzie ma status zwierzyny łownej objętej częściowym okresem ochronnym. Jest on przedstawicielem rodziny świniowatych. Uważany jest także za przodka świni domowej. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy metrem a półtora, chociaż znane są przypadki, że sięgała ona nawet przeszło dwóch metrów. Dzik charakteryzuje się bardzo krępą budową ciała. Samce są zdecydowanie większe aniżeli samice. Dorosły samiec może osiągnąć wagę wynoszącą nawet i trzysta dwadzieścia kilogramów, podczas gdy w przypadku dorosłych samic górny pułap wynosi sto czterdzieści kilogramów. Przeciętna żywotność tych zwierząt w sprzyjających warunkach wynosi około dwudziestu siedmiu lat. Dziki charakteryzują się między innymi tym, iż posiadają znakomicie wykształcony węch – ze wszystkich zmysłów, ten właśnie jest u ich rozwinięty najlepiej. Najgorzej przedstawia się u nich sprawa ze wzrokiem.

Kategorie: Ssaki | Tagi: , , , , , , ,