Nasza flora
Zwierzęta dookoła nas

Jeż zachodni i Jenot

27 września 2010

8Jeż zachodni to jedno z bardziej znanych zwierząt, jakie w warunkach naturalnych spotkać można na kontynencie europejskim, w tym również i w naszym kraju, gdzie jest objęty ścisłą ochroną. Jest on przedstawicielem rodziny jeżowatych. Określany jest również mianem jeża europejskiego. Długość ciała dorosłego osobnika – nie wliczając w to ogona – wynosi przeciętnie około trzydziestu pięciu centymetrów. Ogon z koli liczy sobie około pięciu centymetrów. Waga tego zwierzęcia plasuje się w przedziale pomiędzy czterystu gramami a niespełna dwoma tysiącami gramów. Najbardziej charakterystyczną cechą zewnętrznego wyglądu tego zwierzęcia są kolce. Wbrew pozorom, wcale nie są one dla człowieka takie ostre, na jakie wyglądają. Jeż zachodni jest zwierzęciem wykazującym największą aktywność w porze nocnej. Kiedy wyczuwa grożące mu niebezpieczeństwo, zwija się w kulkę. W ten właśnie sposób broni się również przed atakującymi go drapieżnikami. Jak praktyka najczęściej pokazuje, jest to bardzo skuteczna metoda. Jenot to kolejny ze ssaków występujących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim. W naszym kraju pojawił się stosunkowo niedawno. Pierwszy taki przypadek został bowiem odnotowany przed pięćdziesięcioma czterema laty. Jenot jest przedstawicielem rodziny psowatych. Znany jest pod kilkoma innymi nazwami takimi jak kunopies, szop usuryjski, lis japoński, tanuki oraz junat. Długość ciała dorosłego osobnika – nie wliczając w to ogona – mieści się w przedziale pomiędzy czterdziestoma dziewięcioma centymetrami a siedemdziesięcioma. Sam ogon natomiast może liczyć od trzynastu do dwudziestu centymetrów. Jeżeli natomiast chodzi o wagę, to wynosi ona od pięciu i pół kilograma do maksymalnie dziewięciu. Jeżeli chodzi o środowisko występowania z kolei, to zwierzę te jest spotykane głównie w dość dużych lasach. Preferuje dość bliskie sąsiedztwo zbiorników wodnych. Chociaż zwierzę te zaliczane jest do drapieżników, na całkiem pokaźną część jego diety składają się również i rośliny. Poluje nocą.

Kategorie: Ssaki | Tagi: , , , , , , ,

Królik europejski i kret

26 września 2010

7Jednym z rozlicznych ssaków występujących w naturalnych warunkach na kontynencie europejskim jest królik europejski. Jest on przedstawicielem rodziny zającowatych – spośród wszystkich reprezentantów tej właśnie rodziny jest jednym z trzech, jakie w naszym kraju występują. W Polsce królik europejski zaliczany jest do zwierzyny łownej objętej okresem ochronnym. Długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy trzydziestoma pięcioma centymetrami a pięćdziesięcioma, jeżeli natomiast chodzi o wagę, to waha się ona pomiędzy jednym kilogramem a dwoma. Dominującą barwą w sierści znajdującej się na grzbiecie jest szarość – może mieć ona brązowawy lub żółtawy odcień. Futro na spodzie ciała jest białe. Królika europejskiego można na pierwszy rzut oka pomylić z zającem szarakiem – zwierzęta te są bowiem nieco do siebie podobne. Ssak ten nie przepada za podmokłymi obszarami, z tego też powodu zdecydowanie najczęściej spotkać go można tam, gdzie podłoże jest piaszczyste, choćby na łąkach. Kret europejski to jeszcze jeden przedstawiciel ssaków żyjących w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju. W języku potocznym określa się go po prostu mianem kreta. Jest przedstawicielem rodziny kretowanych. Długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy siedemnastoma a dwudziestoma centymetrami, natomiast jeżeli chodzi o wagę, to przeciętnie sięga ona stu dwudziestu gramów. Ciało tego zwierzęcia charakteryzuje się walcowatym kształtem. Pokryte jest ono czarną i bardzo gęstą sierścią, która stwarza wrażenie aksamitnej. Oczy u tego zwierzęcia są uwstecznione – najprawdopodobniej nie wykazują one jakiejkolwiek wrażliwości na światło. Przednie łapy kreta przypominają do złudzenia miniaturowe łopaty – to dzięki nim ssak ten jest w stanie kopać swoje długie, podziemne tunele. Podstawę jego pożywienia stanowią larwy owadów, dżdżownice, a także niewielkie kręgowce. Przez człowieka kret europejski najczęściej jest traktowany jak szkodnik.

Kategorie: Ssaki | Tagi: , , , , , ,

Traszka grzebieniasta

25 września 2010

21Traszka grzebieniasta należy do grona płazów, które w warunkach naturalnych zamieszkują kontynent europejski. Żyje ona także i na terenie naszego kraju, gdzie jest zwierzęciem rzadki, w związku z czym objęta została ścisłą ochroną. Jednakże w skali globalnej nie jest ona gatunkiem, któremu zagraża wyginięcie. Jest przedstawicielką rodziny salamandrowatych. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika mieści się w przedziale pomiędzy piętnastoma centymetrami a osiemnastoma, chociaż są źródła, które podają na ten temat inne informacje. Samce są wyraźnie większe oraz cięższe aniżeli samice. Ze wszystkich traszek, jakie żyją w naszym kraju, ta właśnie jest największa. Co więcej, jest to także największy na całym kontynencie wodny reprezentant powyżej wspomnianej rodziny. Dość często można zetknąć się z informacjami, że traszka grzebieniasta potrafi zmieniać swoje ubarwienie tak, aby dostosować się w ten sposób do otaczających ją warunków. Dokonanie tego rodzaju zmiany zajmuje jej kilka dni. Salamandra plamista jest płazem występującym w warunkach naturalnych na kontynencie europejskim, w tym także i w naszym kraju, gdzie objęta jest ścisłą ochroną. Jest przedstawicielką rodziny salamandrowatych. Czerwona Księga Gatunków Zagrożonych zakwalifikowała ja jako gatunek, któremu w skali globalnej póki co nie zagraża wyginięcie. Określana jest ona również mianem jaszczura plamistego oraz jaszczura ognistego. Znanych jest bardzo wiele jej podgatunków. Zwierzę te jest typowym samotnikiem. Ponadto zaliczane jest także do grona drapieżników. Dymorfizm płciowy jest tutaj bardzo wyraźnie zaznaczony – przejawia się to w gabarytach, samice są znacznie większe aniżeli samce, charakteryzują się również o wiele bardziej masywną budową ciała. Jeżeli chodzi natomiast o ubarwienie, obie płcie się pod tym akurat względem od siebie nie różnią. Jest to zwierzę prowadzące lądowy tryb życia. Jeśli zaś chodzi o środowisko występowania, najlepiej się czuje na podgórskich terenach, zazwyczaj w lasach.

Kategorie: Gady i płazy | Tagi: , , , , , ,

Tchórz stepowy

21 września 2010

3Tchórz stepowy to kolejny przedstawiciel ssaków występujących na terenie Europy, w tym także i w naszym kraju. W Polsce objęty jest ścisłą ochroną. W skali globalnej nie jest gatunkiem, któremu grozi wyginięcie. Jest reprezentantem rodziny łasicowatych. Zaliczany jest do drapieżników. Przeciętna długość ciała dorosłego osobnika plasuje się w przedziale pomiędzy trzydziestoma centymetrami a osiemdziesięcioma. Jego futro charakteryzuje się żółtym kolorem, natomiast ogon oraz łapy posiadają ubarwienie brązowo-czarne. Od tchórza zwyczajnego różni się między innymi tym, że po pierwsze – jest mniejszy, a po drugie – jaśniejszy. Jeżeli chodzi o środowisko życia, preferuje obszary otwarte. Mieszka w norach. Wykopuje je sam, ewentualnie zamieszkuje te pozostawione przez susły albo chomiki. Tchórz stepowy jest typowym mięsożercą. Na polowanie wyrusza o zmierzchu oraz porą nocną. Odznacza się tym, że potrafi bardzo dobrze pływać oraz nurkować. Obecnie wyszczególnia się siedem podgatunków tego ssaka. Szczur wędrowny jest zwierzęciem bardzo rozpowszechnionym i pospolitym na kontynencie europejskim, ale nie tylko tutaj. Jest gryzoniem reprezentującym rodzinę myszowatych. W Europie pojawił się najprawdopodobniej w pierwszej połowie osiemnastego stulecia. Generalnie rzecz biorąc, jego ojczyzną jest Azja – a mówiąc precyzyjniej, jej południowo-wschodnia część. Długość ciała dorosłego osobnika – nie wliczając w to ogona – mieści się w przedziale od dziewiętnastu do trzydziestu centymetrów. Ogon z kolei liczyć sobie może od trzynastu do dwudziestu trzech centymetrów. Masa ciała tego ssaka także jest zróżnicowana, a mieści się w przedziale od dwustu czterdziestu gramów do pięciuset pięćdziesięciu. Ciało jest krępej budowy. Wbrew powszechnie panującym opiniom, nie jest to zwierzę atakujące człowieka – wręcz przeciwnie, ludzi się boi i na ich widok ucieka. Atakuje jedynie w takiej sytuacji, kiedy naprawdę nie ma dokąd uciec i w ten sposób się broni. Roznosi także bardzo wiele groźnych chorób.

Kategorie: Ssaki | Tagi: , , , , , , ,

« Poprzednie